Grijs hart (tekening)

(Dit artikel is een bewerking van een LinkedIn-post uit oktober 2023)
17 oktober 2023 – Een week geleden liep ik met mijn lief over een drukke straat achter een lijkwagen. In de wagen lag het lichaam van mijn moeder, die een paar uur eerder vredig was ingeslapen. De wagen reed stapvoets, het verkeer eromheen – het was het einde van een werkdag, men wilde snel naar huis – hield in.
Elke dag, elke minuut, sterven mensen, en toch gaat het jachtige leven door. Je staat misschien niet vaak stil bij de dood, tenzij je er zelf direct mee wordt geconfronteerd als het een dierbare betreft. In deze straat kwamen haastige mensen die heel andere dingen aan hun hoofd hadden (niet vergeten bananen te kopen, zo meteen die en die nog even bellen) tot stilstand en gaven ze een respectvol knikje naar de lijkwagen en naar de betraande gezichten erachter.

Mijn moeder heeft zelf beschikt over haar levenseinde, en haar kinderen hebben haar keuze gesteund. Uiteraard.
Ik wens eenieder die dat wenst toe om te mogen gaan als het niet meer gaat. Door moeten leven als je niet meer kunt, heel lang doodgaan, is tergend. Het is lijden dat bovenop het lijden komt.
Nu voel ik heel veel: verdriet en opluchting, zwaar en licht. Wat overheerst is dankbaarheid: dat ik op mijn werk open kan praten over mijn moeders keuze, en mijn collega’s daar zeer begripvol op reageren. Is dat op alle werkplekken zo? Ik hoop het.
Maar vooral ben ik de artsen dankbaar die mijn moeder hebben bijgestaan in haar afscheid. Stille helden zijn ze.

Volgens de euthanasiewet mag iemand euthanasie krijgen, mits artsen aan de zorgvuldigheidseisen voldoen. Maar het staat nog steeds in het Wetboek van Strafrecht. Daar moet het wat mij betreft uit. De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde spant zich daarvoor in en biedt voorlichting en ondersteuning. Neem je ook een moment de tijd om hun werk te steunen? Doneren kan hier
N.B. In de originele LinkedIn-post riep ik op om de Coöperatie Laatste Wil te steunen. In deze boekbespreking vind je mijn motivatie waarom ik de oproep hierboven heb aangepast.

Een moment van je tijd
Getagd op:        

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *